دوروبرت را پر می کنی

با مکعبهای توهم

تا چیزی نبینی

جز علفهای روییده بر سقف

و دیوار خزه پوش دود گرفته

حرفی نمی زنی

تا چیزی نشنوی

جز صدای نامفهومی که مغزت می سازد

صدایی تکراری و بی انتها

باور کن ذهنت را می خوانم

دیگر برایم مهم نیست

دیگر هیچ چیز برای هیچ چیز مهم نیست

می گویی چیزها همدیگر را مسخره می کنند

ممکن است...

دیوارهای خزه پوش با دهان گشاد

. دندانهای کرم خورده بدبو

علفهای روییده از سقف با کله های آویزان بی موشان

و خرگوشهای گریزان

            با ساعتهای مضحکشان،

تصوری دروغین از گذشته

            غوطه ور در اقیانوسی از خیالات آرام

به همراه موجوداتی نامفهوم...

چه می گویی؟

            این سکوت را با حرفهایت به هم نریز

کلماتت را برای روز بهتری بگذار

نخ قرمزی که کنار من دراز کشیده است

            شاید از پیراهن دخترکی ملال آور

                        با صورتی بی حالت

                        و موهای بافته براق سیاه و یک بینی بی معنا           

                                                کنده شده باشد.

شاید هم از جیب دختری افتاده باشد

با رانهای گندمگون و موهایی طلایی

و بازوانی نیرومند

وسینه های خوش ترکیب

و بوی تنش سرگیجه آور

که در مه دودی از یکنواختی گم می شود

نه ! فکر می کنم

این نخ بی قواره و بدرنگ مال جوراب احمقانه ای باشد

که تو برایم خریدی...

نوشته شده توسط Dr Jack در پنجشنبه هفدهم مرداد 1387 |